اندازه، فرم و میزان جلوآمدگی چانه می‌تواند بر ظاهر بینی، لب‌ها، خط فک و نمای کلی نیم‌رخ تاثیر بگذارد. زمانی که چانه نسبت به سایر اجزای صورت عقب‌تر یا کوچک‌تر باشد، ممکن است بینی برجسته‌تر و خط فک ضعیف‌تر دیده شود. در چنین شرایطی، جراحی چانه می‌تواند به بهبود هماهنگی صورت کمک کند. در ژنیوپلاستی افزایشی (Augmentation Genioplasty)، جراح با جلوآوردن استخوان چانه، استفاده از ایمپلنت یا ترکیب این دو روش، برجستگی چانه را افزایش می‌دهد.

عمل جراحی ژنیوپلاستی افزایشی چیست؟

عمل جراحی ژنیوپلاستی افزایشی روشی برای افزایش حجم یا جلو آوردن چانه است. در این جراحی، پزشک می‌تواند از دو روش استفاده کند؛ بخش جلویی استخوان چانه را به سمت جلو حرکت دهد یا از ایمپلنت مخصوص برای ایجاد برجستگی بیشتر استفاده کند.

در روش اول که به آن ژنیوپلاستی لغزشی نیز گفته می‌شود، جراح قسمتی از استخوان چانه را برش می‌دهد و آن را در موقعیت جدید ثابت می‌کند. این روش امکان کنترل مستقیم فرم و میزان جلوآمدگی چانه را فراهم می‌کند.

در روش دوم، جراح یک پروتز سازگار با بدن را روی سطح جلویی فک پایین قرار می‌دهد. ایمپلنت می‌تواند کمبود حجم چانه را جبران کرده و نمای نیم‌رخ را متعادل‌تر نشان دهد.

در مواردی که عقب‌بودن چانه شدید باشد، جراح می‌تواند ژنیوپلاستی استخوانی را با قرار‌دادن ایمپلنت ترکیب کند.

اهداف ژنیوپلاستی افزایشی

هدف اصلی ژنیوپلاستی افزایشی، بهبود تناسب میان چانه و سایر اجزای صورت است. جراح تلاش می‌کند موقعیت چانه را به شکلی اصلاح کند که با بینی، لب‌ها و خط فک هماهنگی بیشتری داشته باشد.

یکی دیگر از اهداف این جراحی، اصلاح نمای نیم‌رخ است.

اگر چانه عقب‌تر از حالت طبیعی قرار گرفته باشد، جلوآوردن آن می‌تواند باعث شود بینی متناسب‌تر دیده شود و مرز میان گردن و فک وضوح بیشتری پیدا کند.

همچنین، در بعضی موارد این روش به کاهش ظاهر عدم‌تقارن چانه کمک می‌کند، بدون آنکه جراح نیاز داشته باشد جراحی گسترده‌ای روی فک بالا یا پایین انجام دهد.

برای ارزیابی دقیق شرایط و دریافت طرح درمان شخصی، می‌توانید از کلینیک زیبایی لیا مشاوره تخصصی دریافت کنید.

مزایای منتوپلاستی افزایشی

یکی از مهم‌ترین مزایای منتوپلاستی افزایشی، امکان تنظیم دقیق میزان جلوآمدگی چانه است.

جراح می‌تواند براساس ساختار صورت، استخوان چانه را به اندازه مشخصی جابه‌جا کند یا ایمپلنتی با ضخامت مناسب انتخاب کند.

همانطور که گفتیم، این جراحی می‌تواند نمای نیم‌رخ را متعادل‌ کند و هماهنگی بیشتری میان چانه، لب‌ها و بینی به وجود آورد. در نتیجه، ممکن است خط فک مشخص‌تر و فرم قسمت پایینی صورت متناسب‌تر دیده شود.

نحوه جراحی ژنیوپلاستی افزایشی

قبل از جراحی، پزشک ساختار صورت، میزان عقب‌بودن چانه، وضعیت دندان‌ها، فرم لب پایین و رابطه فک‌ها را بررسی می‌کند.

ممکن است برای برنامه‌ریزی دقیق‌تر، تصاویر رادیوگرافی یا اندازه‌گیری‌های تخصصی انجام شوند.

• اگر جراح روش جراحی استخوانی را انتخاب کند، معمولاً با برشی از داخل دهان، به استخوان چانه دسترسی پیدا می‌کند. سپس بخش مشخصی از استخوان را برش می‌دهد، آن را به سمت جلو حرکت داده و با پیچ یا صفحات مخصوص در موقعیت جدید ثابت می‌کند.
• در روش منتوپلاستی افزایشی با ایمپلنت، جراح فضایی روی بخش جلویی استخوان فک پایین ایجاد می‌کند و ایمپلنت را در محل مناسب قرار می‌دهد. در برخی روش‌ها، ایمپلنت با پیچ تیتانیومی ثابت می‌شود تا احتمال حرکت آن کاهش پیدا کند.
• در جراحی‌های ترکیبی، ابتدا استخوان چانه جلو آورده می‌شود و سپس ایمپلنت برای تکمیل حجم موردنیاز در محل مناسب قرار می‌گیرد. مقدار جابه‌جایی استخوان و ضخامت ایمپلنت باید براساس ویژگی‌های صورت تعیین شود. به همین دلیل، برای انجام ، نباید یک اندازه یا فرم ثابت برای همه افراد در نظر گرفته شود.

بیشتر بخوانید: هزینه عمل ژنیوپلاستی

نکات مهم عمل ژنیوپلاستی افزایشی

• پیش از جراحی، بهتر است درباره مقدار افزایش چانه، نوع روش، جنس ایمپلنت، محل برش، شیوه ثابت‌سازی و محدودیت‌های نتیجه با پزشک گفت‌وگو کنید.
• پیش از تصمیم‌گیری برای ژنیوپلاستی افزایشی، پزشک باید مشخص کند که مشکل اصلی کوچک بودن چانه است یا فک نیز بیش از حد عقب است. ژنیوپلاستی می‌تواند فرم و برجستگی چانه را اصلاح کند، اما در همه موارد جایگزین جراحی فک نیست.
• اگر وضعیت قرارگیری دندان‌ها یا رابطه فک‌ها مناسب نباشد، ممکن است ابتدا درمان ارتودنسی یا جراحی فک نیاز داشته باشید.
• در مقابل، اگر رابطه دندان‌ها قابل‌قبول باشد و مشکل اصلی به فرم چانه مربوط شود، عمل ژنیوپلاستی افزایشی می‌تواند گزینه مناسبی محسوب گردد.
• نکته مهم دیگر این است که میزان تغییر استخوان یا ضخامت ایمپلنت، دقیقاً به همان اندازه در ظاهر بافت نرم دیده نمی‌شود. پوست، عضلات و بافت‌های اطراف چانه واکنش متفاوتی به جراحی نشان می‌دهند. بنابراین، جراح باید نتیجه احتمالی بافت نرم را نیز هنگام برنامه‌ریزی در نظر بگیرد.